0
1
00:00:00,420 --> 00:00:01,080
خیلی خوب بچه ها
1

2
00:00:01,110 --> 00:00:05,940
بنابراین ما مدتی است که با هم رفتیم، اما اجازه دهید به طور رسمی خودم را معرفی کنم.
2

3
00:00:05,940 --> 00:00:09,260
اسم من آنجلا است و در لندن زندگی می کنم.
3

4
00:00:09,270 --> 00:00:13,680
بزرگترین آرزوی من در زندگی این است که وزن بدنم را در سوشی بخورم.
4

5
00:00:13,710 --> 00:00:16,310
حالا من از شما می خواهم که این را به حافظه خود بسپارید.
5

6
00:00:16,320 --> 00:00:22,380
این واقعاً اولین قدم به سوی دوستی شکوفا کننده ماست زیرا به جای مودبانه
6

7
00:00:22,380 --> 00:00:26,600
از شما می پرسد: "آیا شخص دیگری به نام آنجلا را می شناسید که در لندن زندگی می کند؟"
7

8
00:00:26,700 --> 00:00:32,050
اکنون می توانم از شما بپرسم: "آیا کسی را با نام من می شناسید که در شهر من زندگی می کند؟"
8

9
00:00:32,200 --> 00:00:35,400
یا "آیا شما شخص دیگری را می شناسید که جاه طلبی های من را داشته باشد؟"
9

10
00:00:35,400 --> 00:00:40,590
این بدان معنی است که هر زمان که می خواهم در مورد نام، موقعیت یا جاه طلبی هایم با شما صحبت کنم، لازم نیست تکرار کنم.
10

11
00:00:40,590 --> 00:00:44,510
خودم و به شما اطلاعاتی را که قبلاً به حافظه سپرده اید به شما بگویم.
11

12
00:00:44,580 --> 00:00:50,610
بنابراین این همان دلیلی است که ما چیزی به نام متغیر در برنامه نویسی داریم. به همان شکلی که
12

13
00:00:50,610 --> 00:00:52,840
نام من را به یاد خود سپرده ای،
13

14
00:00:52,860 --> 00:00:59,430
ما می‌توانیم قطعاتی از داده‌ها را به حافظه رایانه اختصاص دهیم، اما ابتدا باید کاربر را قادر به ورود کنیم
14

15
00:00:59,430 --> 00:01:00,650
یک تکه اطلاعات
15

16
00:01:00,690 --> 00:01:03,060
پس بیایید با کلمه کلیدی prompt آشنا شویم.
16

17
00:01:03,060 --> 00:01:10,230
اکنون اگر Chrome را باز کنید و به ابزارهای برنامه‌نویس ما بروید، ما به منابع خود سر می‌زنیم تا کار کنیم.
17

18
00:01:10,290 --> 00:01:11,970
داخل کروم اسنیپت ها.
18

19
00:01:11,970 --> 00:01:17,820
حالا در همان index.js، در حال حاضر فقط یک فایل خالی است، و من از شما می خواهم که یک فایل بنویسید.
19

20
00:01:17,820 --> 00:01:23,150
درخواستی که از کاربر می پرسد «اسم شما چیست؟».
20

21
00:01:23,280 --> 00:01:30,390
و حالا اگر دستور enter یا control enter را در ویندوز بزنم، یا فقط روی اینجا کلیک کنید، اجرا می شود
21

22
00:01:30,390 --> 00:01:33,250
کد من و آن را به من یک اعلان نشان می دهد.
22

23
00:01:33,300 --> 00:01:37,340
اکنون یک اعلان تقریباً مشابه یک هشدار یا یک پاپ آپ است،
23

24
00:01:37,470 --> 00:01:43,820
اما در این مورد در واقع به کاربر اجازه می دهد چیزی را وارد کند، یعنی یک قطعه متن.
24

25
00:01:43,980 --> 00:01:47,930
بنابراین من می خواهم به آن بگویم که نام من آنجلا است.
25

26
00:01:47,970 --> 00:01:50,780
بنابراین چه اتفاقی برای آن قطعه داده افتاد؟
26

27
00:01:50,790 --> 00:01:52,700
چگونه می توانم آن را بازیابی کنم؟
27

28
00:01:52,710 --> 00:01:54,330
دقیقاً چه اتفاقی افتاد؟
28

29
00:01:54,510 --> 00:01:55,890
خب هیچی
29

30
00:01:55,890 --> 00:01:57,840
به حافظه متعهد نیست،
30

31
00:01:57,840 --> 00:02:03,030
به طوری که آن بخش از اطلاعات فقط در هوا وجود دارد و از بین می رود.
31

32
00:02:03,120 --> 00:02:05,740
پس چگونه می توانیم آن را به خاطر بسپاریم؟
32

33
00:02:05,910 --> 00:02:08,920
خوب ما می توانیم از چیزی به نام متغیر استفاده کنیم.
33

34
00:02:08,940 --> 00:02:12,650
بنابراین برای مثال می توانم چیزی شبیه var بنویسم
34

35
00:02:12,900 --> 00:02:16,080
myName برابر با رشته است
35

36
00:02:16,140 --> 00:02:17,590
آن "آنجلا" است.
36

37
00:02:17,700 --> 00:02:27,490
حالا اگر run را بزنم و وارد کنسول شوم و myName را تایپ کنم و enter را بزنم، متوجه می شود که
37

38
00:02:27,490 --> 00:02:29,610
myName برابر با رشته است
38

39
00:02:29,650 --> 00:02:34,870
"Angela"، زیرا من این قطعه داده را در یک متغیر ذخیره کرده ام.
39

40
00:02:34,870 --> 00:02:38,450
حالا بیایید با جزئیات بیشتر به متغیرها نگاه کنیم.
40

41
00:02:38,710 --> 00:02:40,880
این همان چیزی است که نحو به نظر می رسد.
41

42
00:02:40,930 --> 00:02:49,040
اولین کلمه var یک کلمه کلیدی است و همانطور که هشدار یک کلمه کلیدی یا prompt یک کلمه کلیدی است،
42

43
00:02:49,060 --> 00:02:55,690
این به ما می گوید که ما در حال ایجاد یک متغیر جدید، ایجاد یک محفظه داده جدید، و آن ظرف است
43

44
00:02:55,690 --> 00:02:59,100
نام هر چیزی که در اینجا می دهیم.
44

45
00:02:59,380 --> 00:03:07,030
در این مورد ما آن را myName نامیدیم. و سپس آن متغیر را برابر مقداری قرار می دهیم که the است
45

46
00:03:07,030 --> 00:03:08,490
رشته «آنجلا».
46

47
00:03:08,500 --> 00:03:15,630
اکنون هر بار که به myName مراجعه می کنیم، رایانه می داند که ما در مورد رشته «Angela» صحبت می کنیم.
47

48
00:03:15,700 --> 00:03:20,630
پس بیایید کمی بیشتر نحو را تشریح کنیم و ببینیم در پشت صحنه چه خبر است.
48

49
00:03:20,680 --> 00:03:26,380
بنابراین هر زمان که کامپیوتر با کلمه کلیدی var روبرو می شود اساساً می داند که باید a را بسازد
49

50
00:03:26,380 --> 00:03:31,340
ظرف جدید یا یک جعبه جدید، و به این جعبه یک نام داده می شود،
50

51
00:03:31,480 --> 00:03:36,730
هر چیزی که بعد از کلمه var قرار می دهیم و در این حالت آن را myName می نامیم.
51

52
00:03:37,000 --> 00:03:43,600
حالا بعد از علامت مساوی چیزی است که می خواهیم در داخل جعبه قرار دهیم و در این مورد آن رشته است
52

53
00:03:43,930 --> 00:03:45,230
آن "آنجلا" است.
53

54
00:03:45,310 --> 00:03:46,530
و اکنون به پایان می رسیم.
54

55
00:03:46,540 --> 00:03:47,910
نقطه ویرگول وجود دارد.
55

56
00:03:47,950 --> 00:03:53,140
ما خط کد خود را به پایان رساندیم و آن جعبه یک درپوش دارد.
56

57
00:03:53,140 --> 00:04:00,280
حال ویژگی خاص var و اینکه چرا آن را var می نامند به این دلیل است که مخفف کلمه متغیر است.
57

58
00:04:00,280 --> 00:04:04,500
بنابراین این بدان معناست که می توانید داده هایی را که در آن نگه می دارید تغییر دهید.
58

59
00:04:04,750 --> 00:04:11,290
بنابراین، در مورد بعدی، اگر تصمیم گرفتم که واقعاً نامم را دوست ندارم و می‌خواهم آن را تغییر دهم، پس
59

60
00:04:11,290 --> 00:04:14,560
می توانم با نوشتن نام آن به همان ظرف ضربه بزنم،
60

61
00:04:14,590 --> 00:04:21,370
در این مورد myName، و من می توانم آن را برابر با یک مقدار جدید قرار دهم. و معنی آن این است که کامپیوتر این کار را خواهد کرد
61

62
00:04:21,370 --> 00:04:24,930
کادری را پیدا کنید که نام myName را دارد.
62

63
00:04:25,020 --> 00:04:32,080
محتوایی را که در حال حاضر موجود است حذف می‌کند و آن را حذف می‌کند و سپس آن را دوباره به آن اختصاص می‌دهد
63

64
00:04:32,080 --> 00:04:36,190
مقدار بسته به آنچه در سمت راست علامت مساوی نوشتم.
64

65
00:04:36,340 --> 00:04:41,020
و با آن خط کد، آنچه را که داخل جعبه من است تغییر دادم.
65

66
00:04:41,020 --> 00:04:45,550
توجه داشته باشید که در این مورد من مجبور نیستم کلمه کلیدی var را دوباره تکرار کنم.
66

67
00:04:45,670 --> 00:04:52,900
کلمه var فقط زمانی استفاده می شود که در حال ساخت جعبه جدیدی برای حاوی داده های خود هستید یا زمانی که در حال ساخت هستید.
67

68
00:04:52,960 --> 00:04:53,980
یک متغیر جدید
68

69
00:04:54,160 --> 00:04:59,890
زمانی که تصمیم به استفاده از متغیر می‌گیرید یا زمانی که تصمیم به تغییر متغیر می‌گیرید، نیازی به استفاده از آن ندارید
69

70
00:04:59,890 --> 00:05:01,280
آن کلمه کلیدی var دیگر.
70

71
00:05:01,300 --> 00:05:05,770
فقط باید یک بار در طول عمر متغیرهای شما رخ دهد.
71

72
00:05:05,770 --> 00:05:11,860
اکنون می دانیم که این قطعه داده را در متغیری که myName نام دارد ذخیره کرده ایم. به عنوان یک چالش،
72

73
00:05:11,890 --> 00:05:20,320
من از شما می خواهم یک هشدار ایجاد کنید که محتوای این متغیر را نشان دهد اما شما مجاز به تایپ نیستید
73

74
00:05:20,380 --> 00:05:21,370
هر رشته
74

75
00:05:21,490 --> 00:05:23,800
ویدیو را مکث کنید و ببینید آیا می توانید آن را بفهمید.
75

76
00:05:26,440 --> 00:05:26,760
بسیار خوب.
76

77
00:05:26,770 --> 00:05:28,200
پس این نباید خیلی سخت باشد.
77

78
00:05:28,210 --> 00:05:30,470
ما قبلاً می دانیم که چگونه هشدارها را بنویسیم.
78

79
00:05:30,550 --> 00:05:32,760
ما فقط کلمه کلیدی هشدار را می نویسیم،
79

80
00:05:32,800 --> 00:05:38,950
چند پرانتز را باز می کنیم و هر آنچه را که می خواهیم نمایش داده شود در داخل آن قرار می دهیم
80

81
00:05:38,950 --> 00:05:39,720
هشدار
81

82
00:05:39,910 --> 00:05:45,540
و در این مورد می‌خواهیم داده‌های موجود در متغیر myName را نشان دهیم.
82

83
00:05:45,640 --> 00:05:50,880
بنابراین تنها کاری که باید انجام دهیم این است که به نامی که به آن متغیر دادیم اشاره کنیم،
83

84
00:05:51,010 --> 00:05:58,060
در این مورد myName است و اکنون می‌توانیم run را بزنیم. و می‌توانید ببینید که «Angela» چاپ می‌شود زیرا همینطور است
84

85
00:05:58,060 --> 00:06:02,740
مقداری که در داخل این متغیر یا داخل این کادر موجود است.
85

86
00:06:02,950 --> 00:06:07,810
بنابراین مانند این است که به قفسه ای بروید که در آن جعبه های ذخیره سازی زیادی دارید و جعبه ای را که در آن قرار دارد بیرون بکشید.
86

87
00:06:07,810 --> 00:06:12,420
برچسب myName را برای کشف آنچه در داخل آن وجود دارد، که رشته است
87

88
00:06:12,520 --> 00:06:18,760
"آنجلا". اکنون، به همین ترتیب، می توانیم اطلاعاتی را که کاربر وارد می کند در وب سایت خود ذخیره کنیم.
88

89
00:06:18,760 --> 00:06:26,760
بنابراین، برای مثال، ما می دانیم که myName برابر با "Angela" است. اما چه می شود اگر از یک درخواست برای درخواست از کاربر استفاده کنیم
89

90
00:06:27,160 --> 00:06:29,180
«اسم تو چیست؟».
90

91
00:06:29,240 --> 00:06:35,470
اکنون، برخلاف دفعه قبل، ما این اطلاعات را از دست نمی دهیم. ما آن را در داخل نگه می داریم
91

92
00:06:35,470 --> 00:06:40,530
یک متغیر و آن متغیر، ما به آن یک نام می‌دهیم، و می‌توانیم آن را هر چیزی که می‌خواهیم بنامیم.
92

93
00:06:40,690 --> 00:06:42,480
اما بیایید به چیزی فکر کنیم که منطقی باشد.
93

94
00:06:42,550 --> 00:06:44,320
در مورد yourName چطور؟
94

95
00:06:44,320 --> 00:06:51,430
و حالا شما در حال ایجاد یک متغیر جدید به نام yourName هستید و مقدار این متغیر برابر است با
95

96
00:06:51,460 --> 00:06:55,340
برابر با هر آنچه کاربر در اعلان تایپ می کند.
96

97
00:06:55,340 --> 00:07:00,040
خب حالا بیایید run را بزنیم و این دستور من است، "نام تو چیست؟".
97

98
00:07:00,190 --> 00:07:04,420
بنابراین بیایید بگوییم که نام من اکنون جک بائر است،
98

99
00:07:04,420 --> 00:07:06,190
شخص مورد علاقه من در جهان
99

100
00:07:06,660 --> 00:07:07,320
و ضربه بزنید
100

101
00:07:07,360 --> 00:07:08,060
باشه
101

102
00:07:08,290 --> 00:07:15,130
حالا اگر وارد کنسول شوم و yourName را تایپ کنم و enter را بزنم، کامپیوتر مقدار آن را می‌داند.
102

103
00:07:15,130 --> 00:07:16,890
مرتبط با آن متغیر
103

104
00:07:17,020 --> 00:07:18,550
«جک بائر» است.
104

105
00:07:18,670 --> 00:07:26,320
بنابراین اکنون می توانیم یک هشدار ایجاد کنیم که مقادیر هر دوی آن متغیرها را ترکیب کند. بنابراین می توانیم بنویسیم، هشدار دهیم
105

106
00:07:26,320 --> 00:07:33,310
"نام من "myName" است، به عنوان متغیر،   
106

107
00:07:33,310 --> 00:07:37,020
"، به دوره من خوش آمدید"،
107

108
00:07:37,030 --> 00:07:40,920
متغیر دوم که yourName است، در نهایت،
108

109
00:07:40,960 --> 00:07:42,880
شاید علامت تعجب
109

110
00:07:42,910 --> 00:07:48,850
و اکنون آن خط کد را با یک نیم دونقطه می بندیم و من دیگر به این دو خط کد نیازی ندارم
110

111
00:07:48,880 --> 00:07:54,730
از آنجا که آن داده ها قبلاً به حافظه رایانه متصل شده اند، بنابراین می توانم آن را حذف کنم.
111

112
00:07:54,770 --> 00:07:58,490
و حالا اگر run را بزنم، می بینید که این پیام را ایجاد کرده است،
112

113
00:07:58,550 --> 00:08:01,300
نام من آنجلا است،
113

114
00:08:01,510 --> 00:08:08,770
به دوره من خوش آمدید جک بائر!'. بنابراین می توانید ببینید که این دو مکان را جایگزین کرده است
114

115
00:08:08,830 --> 00:08:15,760
برای مقداری که در myName و yourName ذخیره شده است و می تواند این پیام را بدون
115

116
00:08:15,760 --> 00:08:20,610
من باید به صراحت بگویم این دو چیز چیست.
116

117
00:08:20,680 --> 00:08:27,910
بنابراین، در این درس می‌خواستم شما را با قدرت متغیرها و نحوه استفاده از آن برای ذخیره قطعات آشنا کنم.
117

118
00:08:27,910 --> 00:08:28,730
از داده ها،
118

119
00:08:28,840 --> 00:08:34,710
بنابراین ما مجبور نیستیم خودمان را تکرار کنیم و می توانیم بعداً در بقیه کدمان به آن مراجعه کنیم.
119

120
00:08:34,840 --> 00:08:41,620
و در سطح عملی تر، ممکن است موردی داشته باشید که متغیری به نام gameLevel ایجاد کنید.
120

121
00:08:41,860 --> 00:08:44,440
و برای شروع آن را برابر با 1 قرار می دهید،
121

122
00:08:44,560 --> 00:08:51,310
و سپس، همانطور که کاربر از سطوح عبور می کند، می توانید هر بار مقدار gameLevel را تغییر دهید.
122

123
00:08:51,310 --> 00:08:58,030
بنابراین بگویید آنها سطح اول را کامل می کنند، سپس می توانید این چیز، gameLevel را به 2 تغییر دهید، و سپس می توانید
123

124
00:08:58,030 --> 00:09:00,150
با پیشرفت آنها این را تغییر دهید.
124

125
00:09:00,220 --> 00:09:06,160
و هر زمان که شما یا کاربر بخواهید بفهمید کدام سطح است، می توانید به سادگی از یک هشدار استفاده کنید و بگویید
125

126
00:09:06,280 --> 00:09:07,700
سطح بازی را نشان دهید.
126

127
00:09:07,810 --> 00:09:15,130
اکنون 3 را خواهید دید، یا اگر می‌خواهید آن را شیک‌تر کنید، می‌توانید رشته‌ای اضافه کنید که می‌گوید «سطح شما
127

128
00:09:15,400 --> 00:09:21,770
در حال حاضر: "سطح بازی.
128

129
00:09:21,820 --> 00:09:25,010
بنابراین می بینید که سطح شما در حال حاضر: 3 است.
129

130
00:09:25,090 --> 00:09:27,880
حالا امیدوارم از این درس لذت برده باشید. در درس بعدی،
130

131
00:09:27,880 --> 00:09:32,110
ما قصد داریم به برخی از قوانین در مورد نحوه نامگذاری متغیرهای خود نگاه کنیم.
131

132
00:09:32,200 --> 00:09:35,100
بنابراین برای همه اینها و بیشتر، شما را در درس بعدی می بینم.